[ رساله متمم در اصول دين ] بسم اللّه الرّحمن الرّحيم و به نستعين الحمد للّه ربّ العالمين و الصلاة و السلام على خير خلقه محمّد و آله الطاهرين و لعنة اللّه على اعدائهم اجمعين الى يوم الدين . و بعد چون رساله‌اى كه سابق در اصول دين نوشته‌ام بعضى از مطالب او ناقص بود لهذا اين مطالب را بر او افزودم و به او ملحق نمودم و او را رسالهء متمّم نام نهادم و در اين رساله مطالب بسيارى است . بدان كه اهل هيچ مجلس به قدر اهل مجلس وعظ و منبر مختلف نيستند زيرا كه هر استادى شاگردان او مناسب او است اگر چه خيّاط و نجّار باشد يا نحوى و صرفى باشد بخلاف مجلس وعظ كه زن و مرد و عوام خواص و متوسّط در او جمعند پس بايد واعظ مرد حكيم و جامع باشد و مناسب همه سخن گويد يا كلام او را ظاهرى و باطنى باشد و مثل دريا باشد كه هر كس به قدر مقام خود از كلام او چيزى فهمد و به قدر كوزه و سبوى خود آب بردارد ، چنانچه كلام خدا و معصومين ( ع ) چنين است و از معصوم ( ع ) گذشته اين طور سخن گفتن بسيار مشكل است پس بايد ديگران كه اين را نتوانند لا اقل مثل دكان عطارى باشند و در هر مجلس و منبر جور به جور سخن گويد و هر جور سخن او مناسب قومى باشد تا آنكه همه را نگهدارد و تربيت نمايد چون پدر و مادر نسبت به اطفال كه همه را تربيت نمايند و از هيچ‌كدام اعراض نكنند . مطلب اوّل [ انحصار كمال در علم و عمل ] كمال و تمام كمال آن است كه ذات ، فعليّت محض و هستى و وجود محض و برى از قوه و استعداد باشد و بسيط محض باشد و مستجمع جميع صفات كمال و منزه از